Felieton Tomasza Olbratowskiego

No słuchajcie, już trzeci raz w tym tygodniu uniknęliśmy III Wojny Światowej. Powoli staje się to nudne. Chociaż prezydent Trump w zasadzie nie daqje powodów do nudy. A to napisze, że “zginie cała cywilizacja, później, że Iran ma otworzyć tę je…ą cieśninę, albo będą żyć w piekle. Chwała Allachowi. Chwała Allachowi, tak napisał. Później, jako chrześcijanin, z resztą jakaś pani biskup protestancka nazwała Trumpa Jezusem, stojąc na balkonie, znaczy nie ta pani biskup stała, ale Trump, obok typa przebranego za zająca wielkanocnego, który mówił, nie typ przebrany za zająca mówił, ale Trump o wojnie w Iranie i bombardowaniu. Zając milczał. Trochę zamieszania z tym wszystkim. Tu Pan Jezus z martwych wstaje, a ten o wojnie. I ja myślę, że to wszystko przez te amerykańskie zwyczaje wielkanocne. Bo gdyby Trump był w Polsce, był polskim katolikiem, wszystko wyglądałoby inaczej. Pomalował by se jajka, by jajka osiągnęły stan pisanek, zaniósł przyjemny koszyczek do kościoła do poświęcenia, zjadł w niedzielę na śniadanie pyszny żurek z jajkiem i białą kiełbasą, kawałek boczku, prawda, kawałek szynki, dobre pieczywo, zakąsił żurek zimną wódeczką, albo ciepłą, jak kto woli, zakończył kawałkiem sernika lub makowca, to od razu byłby w bardziej, radosnym, pokojowym nastroju...

Budowanie dialogu to nie jest tak hop siup. Potrzebne są co najmniej dwie strony, bo gdy jest tylko jedna strona, to nie ma dialogu jest monolog, patrz Hamlet sam na scenie ze swoim byciem albo nie byciem. Monologi są też wtedy gdy dyskutują ze sobą na przykład politycy z przeciwstawnych opcji. Każda ze stron, nie słucha drugiej strony, mówi co wie, a wie wszystko, i często takie monologi zachodzą na siebie, co nie znaczy, że jest dialog. Wtedy obserwujemy narastające pieprzenie. Dziwi zatem pojawiająca się w pewnych kręgach krytyka z powodu, że fundacja „Zryw” Alexandra Sikorskiego syna Radka też Sikorskiego otrzymała z Fundacji Polskiej Rady Biznesu milion 175 tysięcy złotych. Zryw zajmuje się właśnie dialogiem oraz budowaniem świadomości obywatelskiej i edukacją. Biorąc pod uwagę wagę dialogu, budowanie świadomości obywatelskiej, dziwi oskarżanie, że ta kasa to po znajomości. A przecież co to jest ten milion z hakiem? Za takie pieniądze porządnego dialogu nie zbudujesz, nie mówiąc już o budowaniu świadomości obywatelskiej. Budowanie dialogu i świadomości obywatelskiej to nie są tanie rzeczy. Za niecałe dwie duże bańki to można najwyżej porozmawiać o pogodzie, czy majonezach...

Astronauci zgłosili usterkę toalety Oriona, którym, przypomnę, lecieli w kierunku Księżyca. Problem dotyczył wentylatora w pomieszczeniu sanitarnym statku NASA. Ekipa naziemna z centrów kontroli lotu przygotowała rozwiązanie. Capiło z kibla! W takich warunkach nie da się podbić kosmosu. A przez okienko nie da rady bo pupsko próżnia wessie w kosmos i gówno z tego wyjdzie. Ale nie było tak źle, choć nie było znowu aż tak dobrze. Na początku Astronautom pozwolono na korzystacie z WC, ale nie do oddawania moczu. Ale jak? Robiłeś kiedyś dwójkę bez jedynki? Przecież zawsze coś pocieknie. Takie są, pani kierowniczko, prawa natury. Może mogli tylko krzyżówki w kiblu rozwiązywać? Albo przeglądać rolki. Papieru toaletowego. To, że tę sytuację przetrzymali, świadczy o determinacji załogi. Dwójki bez jedynki. Trzeba mieć dużo samozaparcia, żeby to wykonać...

Święta Wielkanocne oprócz świętowania niosą wiele dylematów. Choćby post. Zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego obowiązek ścisłego postu dotyczy wyłącznie Środy Popielcowej i Wielkiego Piątku. A co z Wielką Sobotą? Tu sprawa jest złożona. Chociaż tego dnia obowiązuje tzw. post paschalny, czyli tradycyjny czas wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych. Pościć można, ale nie trzeba. Pewien ksiądz oznajmił w Internecie, cytuję: Jeśli ktoś zje kiełbaskę ze święconki, nie popełnia grzechu. Co, jeśli dziecko zje kiełbasę w Wielką Sobotę? padło pytanie. Nic najwyżej nie będzie kiełbasy na święta. Na wszelki wypadek trzymajmy kiełbasę z poza zasięgiem szczeniaka. I alkohol też. Bo to przypadki chodzą po dzieciach. Zatem, żeby uniknąć rozterek popośćmy w Wielką sobotę, a jak ktoś nie popości, to niech dopości w jakiś inny dzień...

Zbliżają się święta wielkanocne, i powodowany szlachetną, czystą, polską, katolicką duszyczką jaką mam. W sobie, chciałbym tu wspomnieć o człowieku, którego mi w sumie żal, chciałbym się, w obliczu nadchodzących świąt, pochylić razem z wami nad nim. Chodzi o to, że mam tu na myśli pana Kim Dzong Una, dyktatora Korei Północnej. Tak, wiem, Kim nie jest święty, nawet nie jest bardzo święty, do świętego Kim Dong Unowi brakuje tyle ile, na przykład prezydentowi Nawrockiemu do bycia przykładem człowieka zgodnego. A więc dużo. Ale zastanówmy się: czy święty potrzebuje, aby się nad nim pochylać. Właśnie. Biedny Kim. Obecnie, oprócz lokalnych wyrzynań na świecie, trwają dwie poważne wojny. Z pominięciem Kim Dong Una. A on ma takie wysokie mniemanie o sobie. Tu to tam latają rakiety, wybuchają, samoloty strzelają i latają, a nad Koreą Północną nic. On się ten Kim czuje pomijany, lekceważony.